Ik heb het idee dat ik al zo vaak in mijn leven tegen hetzelfde punt aangehikt heb. Alsof het onvermijdelijk is daar weer terecht te komen. Er zijn allerlei factoren die me langzaam die kant op bewegen, tot ik op een gegeven moment besef dat ik weer op hetzelfde punt sta als ik al eerder ben geweest. Ik voel weer precies dezelfde drang om te veranderen. Precies dezelfde twijfels. Precies dezelfde dingen waar ik tegenaan loop, zij het in een net andere vorm. Onrust en twijfel nemen het van me over. Wat moet ik nu met mijn leven? Is dit het nou? Wat ben ik nou eigenlijk aan het doen? Past dit wel bij me? De vragen spoken door mijn hoofd, evenals de lonkende perspectieven om op reis te gaan, ergens ver weg van al mijn zorgen met mijn gezicht in de zon te gaan zitten. Mezelf letterlijk uit de situatie te halen. Meestal is dat ook wat ik doe. Ik zoek begeleiding om mijn warboel wat uit te pluizen en wat meer helderheid te krijgen over waar ik nou precies tegenaan loop en wat ik wil. Daarna haal ik mezelf uit de beknellende context en ga op reis, op vakantie of ik zoek een andere baan. Dan ebt het onrustige gevoel langzaam weg, de twijfels, vragen en onzekerheden met zich meenemend. Achtergebleven in de oude situatie. Ik begin weer fris, heb weer zin in een nieuwe uitdaging. In het nieuwe pad dat ik gekozen heb. Alleen na een tijdje voel ik de onrust weer langzaam in me opwellen. Alsof er langzaam genoeg water verzameld wordt om een nieuwe golf te vormen. In de nieuwe situatie word ik weer af en toe geconfronteerd met de vragen waar ik al eerder tegenaan liep. Zij het op andere manieren, door andere mensen. Ik begin weer ontevreden te raken met hoe mijn leven is, weer zoekende naar wie ik ben, wat ik wil, hoe ik mijn leven zo in kan delen dat het beter bij me past. Tot er iets gebeurt of ik een inzicht krijg, waardoor ik ineens weer *patsboem* besef dat ik weer op exact hetzelfde punt sta.
Feeling the same way all over again, singing the same lines all over again, no matter how much I pretend.
Norah Jones
Ik heb het idee dat het leven je steeds naar datzelfde punt terugbrengt, tot je er klaar voor bent om het aan te kijken. Met iedere golf die je afwendt, kom je steeds dichterbij. Je past steeds net het e.e.a. aan zodat je weer een tijdje tevreden bent omdat het iets dichterbij de kern komt. Alleen zolang je nog niet de moed hebt en de urgentie voelt om het werkelijk aan te gaan, in zijn volledigheid, blijf je langzaam terug bewogen worden naar dat punt. Misschien is het wel echt onvermijdelijk. Heb je gewoon iets te leren, iets aan te kijken, iets te doen in jouw leven. En zolang je dat nog niet gedaan hebt, helpt het leven je, door je daar steeds met zachte hand naartoe te bewegen.
Wat maakt nou dat je soms wél besluit het kantelpunt over te gaan. Het aan te kijken. Jezelf af te pellen, tot de kern te komen en het aan te passen. Niet meer een klein beetje, maar volledig. Wat vormt de druppel die de emmer deze keer wel laat overlopen?
Deepak Chopra schrijft dat men alleen bereid is om echt te veranderen, als de pijn van het doorgaan op hetzelfde pad groter is dan de pijn van het veranderen. Je zou het wellicht ook positief kunnen duiden, dat je pas verandert als het lonkend perspectief zo overweldigend positief is, dat je niet meer terug kan naar de oude situatie. Hoe dan ook, de moed om de stap nu wel te zetten, die komt niet zomaar aanwaaien. Het duurt jaren om op te bouwen, jaren aan voorwerk bij iedere golf. Tot ineens, je het point of no return voorbij bent. Er hoeft maar iets heel kleins te gebeuren en plots kijk je om je heen en besef je dat je de stap al genomen hebt. Nog niet bewust, maar er is iets in je zodanig veranderd dat je niet meer terug kán. Het vraagt vervolgens ontzettend veel moed, omdat je weet dat het veel betekent als je dat punt ook bewust over gaat. Als je nog een stap zet en het volledig nieuwe pad moet gaan creëren. Het vraagt dat je het beeld dat je van jezelf had, aanpast. Het beeld dat je van de wereld had, aanpast. Vaak vraagt het vervolgens ook grote veranderingen in de manier waarop je je leven leidt en met wie. Dat zijn meer de gevolgen, die ook niet te onderschatten zijn en gruwelijk moeilijk zijn om te veranderen. Maar in den basis begint het meestal bij een verandering in je eigen gedachtepatronen. Het accepteren van het één, het loslaten van het ander. Jezelf blootgeven. De veilige omgeving te verlaten die je voor jezelf gecreëerd had. De comfortabele gedachtepatronen los te laten die je gebouwd had om jezelf te beschermen. Je comfortzone niet alleen een beetje op te rekken, maar hem volledig te verlaten. Zonder te weten wat ervoor in de plaats komt. De enige houvast die je hebt, is dat het goed voelt. Dat het onvermijdelijk voelt. Dat je een grote opluchting voelt ergens diep vanbinnen. Onder hoeveel onrust die ook bedolven wordt, door wat de veranderingen allemaal van je vragen. Je weet ergens diep van binnen dat er geen andere optie is. Dat er nooit een andere optie is geweest. Dat dit is wat je moet doen.