Eigenlijk heb ik nooit begrepen waarom wij leven zoals we leven. Aan eenieder die het me probeert uit te leggen, zou ik willen vragen “en dan?”.
Je zoekt een goede baan.. en dan?
Je kunt veel geld verdienen.. en dan?
Een huis kopen, je kinderen te eten geven, mooie spullen die het leven wat aangenamer en comfortabeler maken.. en dan?
Dan ga je met pensioen en als je geluk hebt, kun je nog een aantal jaar genieten in goede gezondheid en dat was het dan. Vroeg of laat ga je dan je dood tegemoet. Wat heeft dat dan gebracht?
Welke meerwaarde heb jij het leven gebracht en heeft het jou gebracht? Wat is het nut of de zin?
Ik begrijp het gewoon niet. Het voelt alsof je een tijdje meedraait in de draaimolen: je probeert te genieten onderweg en voor je het weet is het alweer afgelopen. Weg huis. Weg mooie spullen. Weg bijzondere herinneringen.
Wat blijft er dan over? Wellicht dat je nog een tijdje blijft voortleven in de gedachte van familie en vrienden. Dat is een mooi Mexicaans geloof, dat je ziel nog leeft zolang je nog herinnert wordt. Maar ook dat is eindig. Dat geeft ook niet. Het feit dat het leven eindig is, is niet wat me verontrust. Ik begrijp dat juist het idee dat het ooit stopt, een reden geeft om er iets van te maken. Eeuwigheid is uiteindelijk ook niet alles. Niets is leuk voor eeuwig.
Wat me bezig houdt, is juist wat we doen in onze tijd hier op aarde. Als die tijd maar beperkt is, waarom zou ik hem dan besteden aan het sparen voor een mooie auto of nog vreemder voor ‘later’. Dat kan toch niet de bedoeling zijn van dit alles?
Ik wil niet ondankbaar zijn voor allen die mij zijn voorgegaan. Ik begrijp ook wel dat dit een luxeprobleem is. Ik hoef niet meer te leven om te overleven. Dat is fantastisch! Bedankt lieve voorouders!
Maar evengoed sta ik nu voor een raadsel:
Als ik niet meer hoef te overleven, wat doe ik dan wel met mijn leven?